Morte

Amore was een van de affecten die de bouwstenen vormden van het verhaal van Lof&Lust van afgelopen woensdag. Liefde, een serie huwelijken, minnaars, was een rode lijn in het leven van Lucrezia Borgia. Zelfs haar vader en broer werden in dat verband genoemd. Ook in de tekst van Minnekus de Groot. Ook veel van die wereldlijke cantates en aria's van Scarlatti gaan over de liefde. Keus genoeg, maar 'Aan de oever van de Tiber' is wel een hele mooie. Vooral het 'infelici miei lumi' werkte prachtig. 

On verwacht sterk vond ik ook het begin.

We hebben al veel verschillende opkomsten gehad, vaak spelend, maar met deze zat je niet alleen meteen midden in het verhaal, maar deelde je dat ook met het publiek. Een lange rij werd gevormd om het condoleanceregister te tekenen voor paus Alessandro VI. Dat duurt dan dus wel even voordat iedereen binnen is, terwijl we naar de passende trompetklanken van Simon, samen met het orgel, konden luisteren (een sonate van Corelli, voor wie dat nog wil weten). Wij konden op papier ons hart luchten over de gehate paus, Odio,  met scheldwoorden die later in de voorstelling uit de mond van Donatella door de kerk galmden.

Met Morte begonnen wij, met Morte zouden we ook weer eindigen. De hofdame van Lucrezia overleeft het niet en met de klanken van Gesualdo, de moordende prins-componist, besluiten we de avond. Hoewel niet helemaal, want nog lang kunnen we met elkaar napraten en horen wat de mensen het meeste aangesproken of verrast heeft, of wat misschien niet goed is overgekomen. Een waardevol onderdeel van elke uitvoering en heel nuttig bij het voorbereiden van een volgende serie. Eerst krijgen we nog een programma op 23 november, waar binnenkort het repertoire van op de site komt. Veel Vivaldi in ieder geval en veel vioolsolisten. Ter afsluiting nog een laatste mooie foto van Hélène van Domburg.