14 mei om 11.00 uur 'Wij bouwen de stad' in de Laurenskerk.
Een familievoorstelling n.a.v. het bombardement.
Op 23 april ook drie keer als school voorstelling.
Domestica dit jaar weer in de Operadagen! 'Traagheid'
De' Medici
Toen Vivaldi's opus 3 in 1711 van de Amsterdamse pers rolde, had Ferdinand III, Gran Prencipe di Toscana, zoals hij op het titelblad genoemd wordt, nog maar twee jaar te leven. Hij was een telg uit het roemrijke geslacht van De' Medici en een van de belangrijkste mecenassen van zijn tijd. Geen wonder dat Vivaldi daarvan wilde profiteren. Ferdinando was een getalenteerd en veelzijdig musicus, zanger, klavecinist en strijker. Hij trouwde met een Beierse prinses, die ook van muziek hield, maar hij werd er niet gelukkig van. Hij verliet in 1696 Florence om zich in Venetië te vermaken, waar hij verschillende affaires had, met mannen en vrouwen, en waarschijnlijk syphilis opliep. Zijn relatie met de beroemde castraat Cecchino de Castris was geen geheim. Vivaldi zal hem in die tijd vast vaker tegen het lijf gelopen zijn.
Van intensief contact tussen hen is niets bekend. Er bestaat wel een uitgebreide briefwisseling tussen de prins en Alessandro Scarlatti, waarin veel muzikale details aan de orde komen. Ferdinando organiseerde jaarlijks opera-producties in zijn villa in Pratolino, buiten Florence, waarvoor Scarlatti menig werk geschreven heeft. Andere componisten die daar werden uitgenodigd waren Legrenzi, Marcello en Händel. Händel, de Duitser die zich in Engeland zou vestigen, heeft ook regelmatig Italië bezocht. Maar het waren vooral de broer en zus van Ferdinando, waar hij vriendschappelijke betrekkingen mee aanknoopte. Die zus, Anna Maria Luisa, is de hoofdpersoon van onze voorstelling. Zij trouwde met keurvorst Johann Wilhelm von der Pfalz. Ook hij was besmet met syphilis, die vorsten toch, dus kinderen kwamen er niet en zij zou als laatste Medici overblijven. Corelli was een goede vriend en de beroemde Concerti Grossi opus 6 heeft hij aan haar man opgedragen, Giovanni Guglielmo.
Het is een ongelooflijk rijke nalatenschap van broer en zus, niet alleen muziek maar ook kunstschatten van tijdgenoten en van vroeger tijden, die tegenwoordig nog te bezichtigen zijn in de stad aan de Arno. Daar zal ook de tekst van Maarten over gaan; geen kinderen maar wel een erfenis. Helaas hebben we maar tijd voor één van de Concerti Grossi van Corelli, ik zou de andere elf ook graag een keer spelen. Maar dat geldt natuurlijk ook voor de Vivaldi, hoewel die ruim aan bod komt. Legrenzi is een interessante outsider, ook al omdat de violen dan even mogen gaan dobbelen, en Scarlatti een bekende van de vorige aflevering. Maar wat is deze eerste weer prachtig!
Vandaag hebben we als musici van Maarten duidelijke instructies gekregen hoe we moeten reageren op teksten en handelingen, we zijn tenslotte zelf ook onderdeel van het verhaal, en morgen moet dat beklijven. En ondertussen zorgen dat alle virtuoze loopjes er vlekkeloos uitkomen.
