14 mei om 11.00 uur 'Wij bouwen de stad' in de Laurenskerk.
Een familievoorstelling n.a.v. het bombardement.
Op 23 april ook drie keer als school voorstelling.
Domestica dit jaar weer in de Operadagen! 'Traagheid'
Dank
Ja, er moesten stoelen worden bijgezet. Vorig jaar was dat ook bij de derde aflevering van Lof&Lust. Het begint goed te lopen en dan is het weer voor even afgelopen. Het is een intensieve periode met de hele groep, maar ik denk dat we het op een mooie manier hebben afgesloten. En de data voor volgend jaar staan al weer op de kalender. Abonnementen kunnen zelfs al worden besteld.
Een van de attracties van deze laatste aflevering was de samenwerking met een jong talent uit de stal van het Prinses Christina Concours. Het is altijd weer verrassend welke kwaliteit er bij die jonge musici aanwezig is en het is heel bevredigend om daarmee te werken. Pieter van Loenen kreeg de gelegenheid om een soloconcert te spelen, maar werd wel geacht voor die tijd onderdeel van het decor te zijn, dus lekker inspelen was er niet bij. Nee, hij moest zelfs in zijn rol kruipen voordat hij het stuk begon. Een van de solopartijen van het Concert voor vier violen vergde nog wat meer muzikaal aanpassingsvermogen, maar in het Concerto Grosso van Scarlatti was hij helemaal onderdeel van het ensemble. Geen makkelijke opgave maar glansrijk vervuld. We verheugen ons alweer op de volgende prijswinnaar, blokfluitist Thomas Triesschijn. Hij zei dat hij al in een film gespeeld had, dus hij heeft in dat opzicht een voorsprong.
De nazit is niet alleen een gezellig onderdeel van de avond, maar biedt ook de gelegenheid om te horen hoe het gebodene ontvangen is. Ik vond het fijn dat beide regisseurs van de vorige voorstellingen aanwezig waren. Je merkt dat ze allemaal heel verschillend tegen de problematiek van de materie aankijken, maar dat maakte het dit jaar ook juist wel interessant. Er viel zo veel meer te coördineren maar biedt ons ook wel steeds nieuwe inzichten, waar we op door kunnen denken. En ieder kon zich op zijn eigen programma concentreren. Waarin ze duidelijk verschilden was de aanpak van het licht. Anna Maria Luisa verdween nu in een groot fel licht, dat er blijkbaar heel mooi en dramatisch moet hebben uitgezien - ik kon dat al spelend niet goed zien - maar we moesten wat gebrom door de muziek heen helaas voor lief nemen. Part of the game.
Wat ik bij dit laatste programma wel gemist heb, is de renaissance muziek. De madrigalen van Gesualdo, de muziek van Willaert. Alle muziek was nu min of meer uit dezelfde tijd. Wel verrassend is dan hoe divers de muziek van iemand als Vivaldi is. Vier stukken hadden we nu, maar zo uiteenlopend van karakter. En er is nog zoveel wat zelden of nooit wordt uitgevoerd, vaak hele goede stukken, dat we met zijn muziek alleen al een paar series zouden kunnen vullen. Voorlopig eerst maar eens de drie concerten van volgend jaar, 26 september, 31 oktober en 28 november 2012.
Met dank aan het enthousiaste publiek en iedereen die voor en achter de schermen heeft meegeholpen de serie te realiseren. Ook Hélène van Domburg voor de mooie foto's waaruit ik steeds weer kon putten.
